tag:blogger.com,1999:blog-6887518291402446552012-01-18T09:48:38.187-08:00Κάθε Σάββατο 14:00-16:00 στον "Palace Radio" στους 91,4...Δημήτρης Τσολάκηςhttp://www.blogger.com/profile/15978710974700565567noreply@blogger.comBlogger71100tag:blogger.com,1999:blog-688751829140244655.post-11881427230162974352012-01-18T09:06:00.000-08:002012-01-18T09:11:04.533-08:00<div style="text-align: center;"><b>Κάθε Σάββατο <span class="Apple-style-span" >14:00-16:00</span></b></div><div style="text-align: center;">τα λέμε από την συχνότητα του <span class="Apple-style-span" ><b>Palace</b> </span>στους <b><span class="Apple-style-span" >91,4</span></b> </div><div style="text-align: center;">ή μέσω διαδικτύου στο <span class="Apple-style-span" ><b>www.palaceradio.gr</b></span>...</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Παρέα με την Άννα σας περιμένουμε για να περάσουμε καλά!!!</div><div style="text-align: center;"><br /></div><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-b4l2-JljsZM/Txb8ugv8JnI/AAAAAAAAALM/N3_yzCTFpYI/s320/395145_2763548280782_1020090876_2844143_827009320_n.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699020254479132274" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/688751829140244655-1188142723016297435?l=dimitristsolakis.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης Τσολάκηςhttp://www.blogger.com/profile/15978710974700565567noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-688751829140244655.post-41809548083917043082011-04-26T21:01:00.000-07:002011-04-26T21:26:41.758-07:00Με τον γοητευτικό φακό του κινηματογράφου παίξαμε για μερικές μέρες με σκοπό την δημιουργία δύο ταινιών μικρού μήκους για το 3ο Artfools Video Festival που πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2011 στην Λάρισα (αμφιθέατρο του 4ου Δημοτικού σχολείου Λάρισας).<div><br /></div><div><b>Δείτε τις ταινίες μας:</b></div><div><b><br /></b></div><div><b>ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΖΩΗ</b></div><div>Σκηνοθεσία-Πρωταγωνιστής: Δημήτρης Τσολάκης<br />Συνεργάστηκε: Ελένη Τζήκα</div><div>Διάρκεια: 7 λεπτά<br />Υπόθεση: Ζει μια ζωή που εξαρτάται από μια οθόνη... Ζει μια ζωή χωρίς ίχνος πραγματικότητας... "Ζει, μια Εικονική Ζωή..."</div><div><i><br /></i></div><div style="text-align: center;"><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/5j_Aouq9od8" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"><b>ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ;</b></div><div style="text-align: left;">Σκηνοθεσία-Σενάριο: Δημήτρης Τσολάκης</div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span">Πρωταγωνίστρια: Ελένη Χλωροκώστα</span><br />Συνεργάστηκαν: Ελένη Τζήκα, Στέλλα Τσολάκη</div><div style="text-align: left;">Διάρκεια: 3 λεπτά</div><div style="text-align: left;">Υπόθεση: Το πρόβλημα της ανεργίας των νέων και οι επιπτώσεις της. Άραγε, υπάρχει Ελπίδα;</div><div style="text-align: left;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal; "><i><br /></i></span></b></div><div style="text-align: center;"><iframe title="YouTube video player" width="480" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/mDXqGkHS6vw" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/688751829140244655-4180954808391704308?l=dimitristsolakis.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης Τσολάκηςhttp://www.blogger.com/profile/15978710974700565567noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-688751829140244655.post-39358722990106604702010-12-25T08:17:00.000-08:002011-04-26T21:31:16.147-07:00<div style="text-align: justify;">Εφημερίδα <b>"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"</b>, 25-12-2010</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><i>Επι-κρίσεις: από τον Δημήτρη Τσολάκη</i></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><b>Η γενιά των επαναστατών που κοιμάται</b></div><div style="text-align: justify;"><b><br /></b></div><div><img src="http://1.bp.blogspot.com/_b9WhCsGPtUw/TRYaaE9cHcI/AAAAAAAAAKc/S4hRvPr6AgQ/s200/%25CE%25A6%25CF%2589%25CF%2584%25CE%25BF%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AF%25CE%25B1%2B%25CE%2594%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25AE%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B7%2B%25CE%25A4%25CF%2583%25CE%25BF%25CE%25BB%25CE%25AC%25CE%25BA%25CE%25B7.JPG" style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 148px; height: 200px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554656225718443458" /><div style="text-align: justify;">Νομίζετε ότι θα μιλήσω για τη νεολαία έτσι; Και όμως όχι! Δεν είναι μόνο αυτήν η γενιά που κοιμάται, αλλά και η δικιά σας γενιά. Η γενιά των αληθινών επαναστατών! Η γενιά του Πολυτεχνείου, του αληθινού rock, των λουλουδιών, </div><div style="text-align: justify;">του έρωτα. Αυτή τη γενιά λοιπόν που απ' τη μία θέλεις να ευχαριστήσεις γιατί εμπέδωσε τη δημοκρατία που απολαμβανουμε σήμερα στην Ελλάδα απ' την άλλη θέλεις, επιεικώς, να σιχτιρίσεις που κατάντησαν έτσι την χώρα. Όχι μόνο τι χώρα όμως αλλά και τους εαυτούς τους. Συντηρητικοί, βολεμένοι, συμβιβασμένοι, φιλοχρήματοι και τόσα μα τόσα άλλα! Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα στα πενήντα τους χρόνια καμία σχέση δεν έχουν με τις απόψεις και τις ιδεολογίες των νεανικών τους χρόνων. Πως γίνεται αυτό; Τι αλλάζει τόσο πολύ τον άνθρωπο; Ξεχνάνε ακόμα και ότι αγάπησαν, ερωτεύτηκαν, έζησαν! </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν σήμερα το μόνο που λένε είναι "Θα ξεσηκωθούμε" και άλλα τόσα "θα" που την επόμενη στιγμή, ξεχνάνε. Ξανά βρίσκονται παρατηρητές της ίδιας τους της ζωή. Θα μπορούσες να τους χαρακτηρίσεις σαν τους καλύτερους πολιτικούς σχολιαστές... Καθησυχάζονται ακούγοντας τα μεγάλα λόγια των συνομηλίκων ψευτοπολιτκών τους, των πολιτικών που την μία στιγμή αναθεματίζουν και την άλλη υπερψηφίζουν. Και αυτό γιατί φοβούνται τις αλλαγές ή απλά το "τηλεχειριστήριο" δίνει αυτές τις εντολές; </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει να ζουν, μόνο υπάρχουν! Κινούνται σαν μηχανές που δέχονται μόνο εντολές χωρίς την δυνατότητα επεξεργασίας τους! Ξυπνάνε, δουλεύουν, τρώνε και κοιμούνται. Άνθρωποι που έχουν ξεχάσει να ακούν και μετά να κρίνουν. Άνθρωποι του "μη" που αποφασίζουν και για τις ζωές των άλλων χωρίς τους άλλους!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Έχω άδικο; Και αν ναι, γιατί ποτέ δεν μου εξηγείτε τον λόγο;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μην αφήσετε και τα παιδιά σας να ζήσουν σε ψεύτικες και εικονικές ζωές! Βοηθήστε τους εσείς με την εμπειρία σας να ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΝ ένα καλύτερο αύριο. Μην στέκεστε απέναντι τους. Βοηθήστε να μην καταντήσουν σαν και εσάς!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Σας τα λέει αυτά ένας δεκαεννιάχρονος που για να κερδίσει το μέλλον που του αξίζει δεν μπορεί μόνος του. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΜΑΣ!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">dim_tsolakis@yahoo.gr</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/688751829140244655-3935872299010660470?l=dimitristsolakis.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης Τσολάκηςhttp://www.blogger.com/profile/15978710974700565567noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-688751829140244655.post-25108576935761506572010-10-26T02:43:00.000-07:002011-04-26T21:31:31.966-07:00<div>Διαβάστε το άρθρο μου από το εκλογικό τεύχος του Περιοδικού "must":</div><div><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_b9WhCsGPtUw/TMaja2-W_HI/AAAAAAAAAKQ/JiiNU_ZyERs/s1600/39563_1529863799967_1035894564_31260825_2645418_n.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 302px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_b9WhCsGPtUw/TMaja2-W_HI/AAAAAAAAAKQ/JiiNU_ZyERs/s400/39563_1529863799967_1035894564_31260825_2645418_n.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5532288874100227186" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/688751829140244655-2510857693576150657?l=dimitristsolakis.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης Τσολάκηςhttp://www.blogger.com/profile/15978710974700565567noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-688751829140244655.post-78870982233482445792010-06-03T14:03:00.000-07:002012-01-18T09:05:39.045-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_b9WhCsGPtUw/TAgZLqi-49I/AAAAAAAAAJw/2ut76wqxj3k/s1600/word%2520basics%25202003%2520les1_clip_image001.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5478656634886480850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 145px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_b9WhCsGPtUw/TAgZLqi-49I/AAAAAAAAAJw/2ut76wqxj3k/s200/word%2520basics%25202003%2520les1_clip_image001.gif" border="0" /></a>Ο χειρότερος εχθρός μου; Μια λευκή, άδεια σελίδα στο word. Είναι αυτήν που σου λέει, γράψε κάτι, γέμισε με και παράλληλα σε ρωτάει μπορείς να με γεμίσεις; θα γράψεις κάτι;<br />Η αλήθεια είναι πως εγώ για να γράψω θέλω και την έμπνευση της στιγμής αλλά και να είμαι καλά ψυχολογικά. Το έχω διαπιστώσει από το γυμνάσιο… Τους τελευταίους μήνες θα ομολογήσω πως δεν είμαι και στα καλύτερα μου και η λευκή σελίδα γίνεται ακόμα πιο συχνός εχθρός. Σήμερα είπα ΟΧΙ θα γράψω, θα συμμαζέψω όλες αυτές τις σκέψεις που έχω τους τελευταίους μήνες και θα γράψω κάτι. Τι όμως; Πάλι άνοιξα το laptop, ξάπλωσα στο κρεβάτι αλλά τίποτα… η σελίδα παρέμενε λευκή! Τίποτα! Έμπνευση μηδέν. Κάπου εκεί λοιπόν είπα ότι θα γράψω αυτό που με απασχολεί. Θα μοιραστώ μαζί σας τον φόβο μου προς την λευκή σελίδα του word. Έτσι λοιπόν άρχισε να γεμίζει κάπως η σελίδα…<br />Όμως δεν έχω ξαναγράψει τόσο εμφανώς τους προβληματισμούς, τις σκέψεις αλλά και τις «φοβίες» μου. Αλλά λένε «Ποτέ δεν είναι αργά»!<br />Και όντως ποτέ δεν είναι αργά! Είδατε; Και η λευκή σελίδα για να γεμίσει ήθελε λίγα λόγια απλά, ειλικρινά και αληθινά.<br />Να σας πω όμως και την μαύρη μου αλήθεια. Ξέρετε πως αισθάνομαι τώρα; Σαν την Λίτσα από το «Λίτσα.com» που έγραφε τα πάντα στο blog της. Το μόνο που μου λείπει είναι, μια βούρτσα στο χέρι, ένα ροζ δωμάτιο και πεντακόσιες φωτογραφίες κολλημένες στην πίσω μεριά του laptop. Ααα και ο Ηλίας…χαχαχα!!! Κατά τα άλλα ίδιοι!<br />Κάπου εδώ λοιπόν υπόσχομαι στον εαυτό μου αρχικά και μετά σε σας ότι δεν θα με ξανά τρομάξει η λευκή σελίδα!<br /><br />Με ειλικρίνεια,<br /><strong><em>Δημήτρης Τσολάκης</em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/688751829140244655-7887098223348244579?l=dimitristsolakis.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης Τσολάκηςhttp://www.blogger.com/profile/15978710974700565567noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-688751829140244655.post-28426923055725687322010-01-11T04:12:00.000-08:002011-04-26T21:31:47.089-07:00Την Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010 δημοσιεύτηκε από την καθημερινή εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" ( www.eleftheria.gr ) το παρακάτω κείμενο μου σχετικά με την έλλειψη χώρου για παιχνίδι που αντιμετωπίζουν τα σημερινά παιδιά.<br /><strong><br />Eφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 11-1-2010</strong><br /><br /><br /><em>*Από τον Δημήτρη Τσολάκη</em><br /><br /><strong>Σκέψεις ενός δεκάχρονου…</strong><br /><br />Αγαπητό μου Ημερολόγιο,<br />Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά! Αλλά δεν σου γράφω για αυτό… Σήμερα στεναχωρήθηκα πολύ…πάρα πολύ. Πέρασα τόσο ωραία αυτές τις μέρες! Γαλοπούλα, κρεατόπιτα, οικογένεια, κάλαντα, το δώρο του Αϊ Βασίλη και όμως σήμερα η διάθεσή μου χάλασε.<br /><br />Το πρωί με πήρε τηλέφωνο ο Γιωργάκης να πάμε να παίξουμε. Ρώτησα τη μαμά, με άφησε και τρέχοντας πήγα στη βεράντα, πήρα την μπάλα που μου έφερε ο Αϊ-Βασίλης και κατέβηκα κάτω. Πρώτα πήγαμε να παίξουμε στο γυμνάσιο που είναι κοντά στο σπίτι μου αλλά ήταν κλειστό. Μετά πήγαμε στο δικό μας το σχολείο, στο δημοτικό αλλά και αυτό κλειστό. Συνεχίσαμε και πήγαμε και στο λύκειο που είναι ακόμα πιο μακριά αλλά κλειστό. Απογοητευτήκαμε πολύ! Αλλά δεν το βάλαμε κάτω πήγαμε και στο άλλο λύκειο που πήγαινε ο μεγάλος μου αδερφός, όχι λύκειο, κάτι άλλο ΤΕΕ, ΤΕΛ, ΤΕΙ κάτι τέτοιο… Μέχρι να φτάσουμε κουραστήκαμε τόσο πολύ και τελικά πήγαμε και εκεί τζάμπα, η αυλή και αυτού του σχολείου ήταν κλειστή.<br /><br />Τουλάχιστον μία ώρα περπατάγαμε ψάχνοντας να βρούμε ένα χώρο για να παίξουμε. Ο Γιωργάκης μου είπε να πάμε να παίξουμε στο μεγάλο πάρκο κοντά στο σπίτι μας αλλά εκεί δεν μας αφήνουν να πάμε η μαμά και ο μπαμπάς. Πηγαίνουν κακά παιδιά λέει η μαμά, ο μπαμπάς τα λέει και με κακές λέξεις. Ήταν όμως η τελευταία μας επιλογή, δεν είχαμε κάπου αλλού να πάμε. Ξεκινήσαμε γρήγορα γρήγορα γιατί περνούσε η ώρα. Τι χαρά! Φτάσαμε στο πάρκο! Υπήρχε χώρος να παίξουμε μπάλα. Επιτέλους θα παίζαμε με την καινούργια μου μπάλα που μου έφερε ο Άγιος Βασίλης. Ξεκινάμε!!! Τρέχουμε, παίζουμε, βάζω δύο γκολ αλλά κατά λάθος μου έφυγε η μπάλα και πετάχτηκε σε ένα παγκάκι που καθόταν ένας περίεργος κύριος. Έτρεξα αμέσως να την πάρω αλλά δεν μου την έδινε. Με έβρισε, με έφτυσε και μετά πήρε την μπάλα και την πέταξε με δύναμη στο δρόμο και ΠΟΥΦ την πάτησε ένα αυτοκίνητο.<br /><br />Φύγαμε με τον Γιωργάκη τρέχοντας κατατρομαγμένοι! Εγώ ψιλό-έκλαιγα στο δρόμο γιατί δεν ήξερα τι να πω στη μαμά. Φτάνω σπίτι, η μαμά στην πόρτα να ρωτάει γιατί άργησα και που ήμουν, ο μπαμπάς να ρωτάει αν έχασα την μπάλα και γω να κλαίω. Τους είπα ό,τι ακριβώς έγινε. Η μαμά νευρίασε που πήγαμε στο πάρκο, μου φώναζε και έλεγε συνέχεια γιατί, γιατί, γιατί, ο μπαμπάς μου έλεγε πως δεν είμαι καλό παιδί και πως για αυτό μου χάλασε αυτός ο «κύριος» την μπάλα γιατί είδε ο Άγιος Βασίλης ότι τελικά δεν άξιζα το δώρο του. Τους εξηγούσα ότι δεν είχαμε πού αλλού να πάμε να παίξουμε και μου έλεγαν τότε να γυρίζαμε πίσω και να μην παίζαμε. Εύκολο να το λέει ο μπαμπάς αυτό. Γιατί έπαιζε ελεύθερος στο χωριό, σε μεγάλες αλάνες και είχε πολλούς φίλους. Όχι σαν και μένα μόνο έναν!<br /><br />Για αυτό δεν με καταλαβαίνουν…γιατί δεν ξέρουν πώς είναι να μην παίζει ένα παιδί…<br /><br />Το κείμενο αυτό το έγραψα επηρεασμένος από μια παρέα μικρών παιδιών που έπαιζαν ποδόσφαιρο στο πεζοδρόμιο, δίπλα σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας, έξω από ένα σχολείο της Λάρισας, επειδή πολύ απλά ήταν κλειστό και δεν μπορούσαν να παίξουν στην αυλή του αλλά ούτε και κάπου αλλού. Έτσι θέλησα να μπω στην ψυχολογία αυτών των παιδιών, των παιδιών των μπαλκονιών και να προσπαθήσω να καταλάβουμε όλοι μας πώς περίπου νιώθουν το παιχνίδι πλέον, που τόσο σημαντικό είναι για την παιδική ηλικία…<br /><br /><em>* Ο Δημήτρης Τσολάκης είναι σπουδαστής στο 1ο ΙΕΚ Λάρισας στο τμήμα «Μουσικής Τεχνολογίας», ραδιοφωνικός παραγωγός στον «River 103.1» και συντάκτης στο μηνιαίο περιοδικό «must».</em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/688751829140244655-2842692305572568732?l=dimitristsolakis.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης Τσολάκηςhttp://www.blogger.com/profile/15978710974700565567noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-688751829140244655.post-38187659412772327032009-05-11T01:08:00.000-07:002011-04-26T21:30:55.248-07:00<strong>Την Δευτέρα 11 Μαΐου 2009 δημοσιεύτηκε από την καθημερινή εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" ( www.eleftheria.gr ) το παρακάτω άρθρο μου σχετικά με την παιδεία και συγκεκριμένα την αποστήθιση. </strong><br /><br /><br />εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 11-5-2009<br /><br /><em>ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ</em><br /><br /><strong>Το σχολείο της...παπαγαλίας</strong><br /><br />Όλοι οι πολικοί μιλάνε για ένα σχολείο τέλειο, πρωτοποριακό που εξασκεί την κριτική ικανότητα, την ελευθερία του λόγου και των πράξεων. Όποτε όμως τα ακούω αυτά συνεχώς η ίδια απορία μού διατυπώνεται στο μυαλό «Μα για ποια χώρα αναφέρονται;» δεν τολμώ όμως να την εκφράσω γιατί η απάντηση που θα πάρω είναι: «Είσαι μικρός εσύ δεν ξέρεις».<br /><br />Και όμως μεγάλωσα, μεγάλωσα στο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας και λίγο πριν εγκαταλείψω οριστικά τα μαθητικά θρανία θέλω να εκφραστώ ελεύθερα, χωρίς τον φόβο... Μεγάλωσα με ένα σκάρτο εκπαιδευτικό σύστημα-καλά διαβάσατε σκάρτο!<br /><br />Ποια είναι η κριτική ικανότητα που μας λένε συνεχώς ή η δικιά μας άποψη; Γιατί δεν υπάρχει; Μα γιατί δεν θέλετε να μας ακούσετε; Μήπως φοβάστε;<br /><br />Φέτος στην τελευταία τάξη του λυκείου εντόπισα το μεγαλύτερο πρόβλημα της εκπαίδευσης, την αποστήθιση, ή πιο απλά την «παπαγαλία». Από ολόκληρα βιβλία όπως της Ιστορίας, της Ανατομίας και πολλών ακόμη μαθημάτων, ζητείται από τους μαθητές να διαγωνιστούν γράφοντας αυτολεξεί, όπως ακριβώς είναι γραμμένο στο βιβλίο ή μάλλον ...κακογραμμένο. Ακόμα και η Έκθεση που υποτίθεται ότι είναι «ελεύθερο» μάθημα είναι αποστήθισης, με συγκεκριμένους προλόγους, συγκεκριμένη δομή, τυποποιημένη περίληψη κ.ο.κ.<br /><br />Από ένα τέτοιο σχολείο τι μαθητές περιμένετε να βγουν; Και για να το θέσω καλύτερα: Τι ενήλικοι θα βγουν; Εκπαιδεύετε αυριανούς πολίτες χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν και να εκφράσουν αυτά που θέλουν, να εκφέρουν τη δικιά τους άποψη. Αλλά αυτό φαίνεται ότι συμφέρει εσάς, τους πολιτικούς μας ανεξαρτήτως παράταξης και κόμματος. Γιατί; Επειδή πολύ απλά θέλετε ανθρώπους που δεν θα μπορούν να σας κρίνουν και να σχηματίζουν δική τους θέση. Έτσι θα περνάτε πολύ πιο εύκολα την προπαγάνδα σας και εμείς με την αμάθειά μας θα σας ψηφίζουμε.<br /><br />Δεν είναι το πρόβλημα ότι δεν διαβάζουν οι μαθητές ή ότι είναι τεμπέληδες ή ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Απλά δεν θέλουμε να είμαστε ένα cd player που πατώντας το play θα «παπαγαλίζουμε» όλο το βιβλίο, ούτε θέλουμε τα γραπτά μας να είναι copy-paste των κακογραμμένων βιβλίων. Πολύ απλά θέλουμε να έχουμε άποψη, να μας εκπαιδεύετε σωστά ώστε να έχουμε αυτήν τη ρημάδα Κριτική Ικανότητα και το σημαντικότερο η άποψή μας να ακούγεται, να την ακούν όλοι: πολιτικοί, εκπαιδευτικοί, γονείς, συμμαθητές...<br /><br />Δώστε μας μια Παιδεία που να αξίζει, μια παιδεία που να μας εκπαιδεύει σωστά, να προσφέρει γνώσεις και αξίες ώστε να καταφέρει να βγάζει ανθρώπους με Α κεφαλαίο, ανθρώπους με μέλλον, ουσία και λόγο στην ύπαρξή τους...<br /><br /><strong>Δημήτρης Τσολάκης<br />Μαθητής Γ’ Λυκείου, 7ου ΕΠΑ.Λ. Λάρισας</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/688751829140244655-3818765941277232703?l=dimitristsolakis.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης Τσολάκηςhttp://www.blogger.com/profile/15978710974700565567noreply@blogger.com0